W Klubie Przyjaciół Reksia stosowane są następujące metody pedagogiczne:

  • Pedagogika zabawy - włącza do nauczania i wychowania metody kreatywne, aktywizujące, pobudzające emocje i wyobraźnię, z przełożeniem ich na takie sytuacje, w których dziecko może bez lęku rozwijać swoje umiejętności i zdolności, pedagogika zabawy wyklucza rywalizację, a opiera się na dobrowolnym uczestnictwie i możliwości komunikowania się za pomocą różnorodnych środków wyrazu, dziecko poprzez zabawę, a więc aktywność najbardziej typową dla swojego wieku jest w stanie przyswoić wiele nowych informacji, odczuwając przy tym wiele radości i satysfakcji.

 

  • Metoda gimnastyki twórczej R. Labana - nazywana inaczej metodą improwizacji ruchowej, służy rozbudzaniu zdolności tanecznych od najmłodszych lat, uczy zdolności wypowiadania swoich wrażeń, uczuć, oraz przeżyć przy pomocy ruchu, wpływa korzystnie nie tylko na rozwój motoryki dziecka, ale też pozwala kształtować umiejętność współdziałania z partnerem lub całą grupą, metoda ta czyni gimnastykę zajęciem twórczym i aktywizującym dziecko.

 

  • Kinezjologia edukacyjna - nazywana też często "gimnastyką mózgu", opiera się na pobudzaniu za pomocą prostych ukierunkowanych ćwiczeń ruchowych różnych obszarów mózgu, co prowadzi do jego większej plastyczności i zwiększenia możliwości uczenia się.

 

  • Metoda opowieści ruchowej - gdzie dużą rolę odgrywa nauczyciel, który poprzez opowiadanie lub tekst piosenki uaktywnia wyobraźnię dziecka i skłania je do odtwarzania ruchem (zachowaniem) treści opowiadania lub piosenki. Do przedstawienia czynności ludzi, zachowania się zwierząt, roślin, pojazdów mechanicznych itp. Nauczyciel opiera się tu na wyobraźni dziecka, na jego doświadczeniu życiowym oraz na poczynionych obserwacjach ludzi i świata przyrody.

 

  • Metoda Dobrego Startu M. Bogdanowicz - zakłada jednoczesne rozwijanie funkcji językowych, funkcji spostrzeżeniowych: wzrokowych, słuchowych, dotykowych, motorycznych i kinestetycznych (czucie ruchu), oraz współdziałania między tymi funkcjami, czyli integracji percepcyjno - motorycznej, ćwiczenia stosowane w tej metodzie prowadzą do większej harmonii rozwoju psychoruchowego, dlatego jest to doskonały sposób na przygotowanie dziecka do późniejszej nauki czytania i pisania.

 

  • Odimienna metoda nauki czytania I. Majchrzak - może być stosowana w pracy z najmłodszymi dziećmi (2- i 3-letnimi), wprowadza dziecko w świat słów na zasadzie zabaw i gier, przynoszących dziecku radość i satysfakcję, rozpoczyna się od czytania globalnego (punktem wyjścia jest jego własne imię), stopniowo przechodząc do poznawania poszczególnych liter.

 

  • Metody parateatralne (teatrzyk kukiełkowy) - metoda wyzwalająca aktywność twórczą, często przełamująca barierę lęku oraz nieśmiałości u dziecka, pozwala na stosowanie w różnych sytuacjach kukiełek bądĽ pacynek stworzonych przez dziecko, dając mu możliwość nie tylko odgrywania pewnych ról, ale też ich samodzielnego kreowania.

 

  • Metoda naśladowcza-ścisła - polega na ścisłym odtwarzaniu (reprodukowaniu) demonstrowanego wzorca ruchowego. Stosuje się ją w przypadku wyuczania czynności ruchowych.

 

  • Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne - posługuje się ruchem jako narzędziem we wspomaganiu rozwoju psychoruchowego dziecka oraz w terapii zaburzeń rozwoju, wspiera i stymuluje rozwój dziecka, pomaga osiągnąć dziecku wewnętrzny spokój, odprężyć się, zrelaksować, ponadto stwarza okazję do poznawania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i w związku z tym możliwości ruchowych dziecka.

 

  • Metoda bezpośredniej celowości ruchu - polega na wykonywaniu przez dziecko szeregu postawionych zadań, stanowiących dla niego bezpośredni, zrozumiały i zwykle atrakcyjny cel. W rzeczywistości jednak celem jest nie wykonanie postawionego zadania ruchowego, lecz aktywność ruchowa, która mu towarzyszy i przede wszystkim jej efekty.

 

  •  Ćwiczenia rytmiczne.